Pekâlâ, zorlamaya hiç gerek yok. Zaten kusacağım öyle ya da böyle. Elimden tutsan da tutmasan da yürümeyi öğrenmedim mi? Hadi, bırak sızlanmayı. İnsanlar sensiz de yaşayabiliyor işte.
İnsanlar; kim o insanlar? Arkadaşların, düzmeye kıyamadığın minik sevgililerin? Çiğ bedenlerden bir yığının tepesinde oturuyorsun diye tapacak değilim sana! Tanrı bile bu kadar yüreksiz değil. En azından zaman yavaşladığında. Doğru ya, zaman artık çok yavaş. Belki yalnız yaşlanmak biz günahkarlara daha zor gelsin diyedir tüm bu yaygara.
Hadi, bırak kolumu. Seni tanımıyorum. Hayır, unuttuğumdan değil ama zaten biz hiç tanışmamıştık.
Beyefendi, bu dehlizin kiri pahalı kumaş pantolonunuzun paçalarına çok ağır gelir. Üzerime basın ve uzaklaşın hızla, kokusu üzerinize sinmeden yalnızlığın.
0 İzdüşüm:
Yorum Gönder